از آنكه تصديق كرديم پيغمبر از آن جائى كه آفريده شده‌ايم الهام مىگيرد و آنكه ما را آفريده است مطابق مصالح ساختمان روح و بدن ما به او دستور داده است البتّه جز تسليم و پذيرش فرمان گفتگوى ديگر بىخردى است و مخالفت و چون و چرا پيروى شيطان است و در حقيقت اقدام بدشمنى با خويشتن است . 2 - آيت دوّم « فَإِنْ زَلَلْتُمْ » الخ تهديد است و اعلام به اين كه لغزش و دو دلى در گفتار پيغمبر نتيجه‌اش محروميّت از هستى خواهد بود چونكه خداوند يعنى حقيقت قدرت و عزّت و حكمت . و شكّ و لغزش در دستورهاى صادره از آن يعنى بيزارى و نفرت ازين حقايق و نتيجه‌ى بيزارى از حقايق ، معدوم بودن و بد بختى هميشگى است 3 - آيت آخر « هَلْ يَنْظُرُونَ » الخ توبيخ است و تذكّر كه راه تربيت همين است كه باندازه‌ى ظرفيّت شما بشما نشان داده‌ايم ديگر چه وسيله بهتر از اين مىخواهيد ؟ فقطَّ از خرد خود استفاده كنيد و پيغمبر را مغتنم شماريد و بدستورش تسليم باشيد كه انجام كارها و بازگشت همه بسوى خدا است كه جاى لغزش و شكّ نيست 4 - آيت آخر كلمه‌ى « فِي ظُلَلٍ مِنَ الْغَمامِ » الخ شايد به اين مناسبت باشد كه چون مردم چيزى بيش از انتظار مىخواهند پس گويا بايد خدا . در ابرهاى تيره و دامنه‌دار و بيمناك با گروهى فرشته با وضعى غير عادى بيايند تا آنها بگفته‌هاى پيغمبر تسليم شوند . [ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 211 تا 212 ] سَلْ بَنِي إِسْرائِيلَ كَمْ آتَيْناهُمْ مِنْ آيَةٍ بَيِّنَةٍ وَمَنْ يُبَدِّلْ نِعْمَةَ اللَّه مِنْ بَعْدِ ما جاءَتْه فَإِنَّ اللَّه شَدِيدُ الْعِقابِ ( 211 ) زُيِّنَ لِلَّذِينَ كَفَرُوا الْحَياةُ الدُّنْيا وَيَسْخَرُونَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَالَّذِينَ اتَّقَوْا فَوْقَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَاللَّه يَرْزُقُ مَنْ يَشاءُ بِغَيْرِ حِسابٍ ( 212 )